15 (βρωμο)ευρώ το άτομο και πολύ νόστιμα, γραφικά κ αθηναικά, και με ατομικό γλυκάκι.
Θερμοπυλών 39 στο Μεταξουργείο.

Οι πόρνες στην αρχαία Ελλάδα, για να διαφημίσουν τις υπηρεσίες τους και να προσελκύσουν πελάτες, χάραζαν συχνά το όνομά τους στο πέλμα του σανδαλιού τους, το οποίο λειτουργούσε, έτσι, ως σφραγίδα που, καθώς περπατούσαν, «τύπωνε» το όνομά τους στο χώμα.

Απο εδώ:
http://www.asprilexi.com/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%83%CE%...

Τι το θες αυτό το δράμα.

Θοδωρής Παπαγιάννης στο μουσείο Μπενάκη, στο αίθριο, ελεύθερη είσοδος, πάρα πολύ όμορφα.

2000 περίπου. Μαθαίνω να παραγγέλνω φρέντο χωρίς ντροπή. Πάω σχολή και δεν έχω πάρει χαμπάρι πως υπάρχει και το μετρό. Τα κορίτσια με περιμένουν στου Ζωγράφου για σινεμά και παίρνουν σπίτι να μάθουν ταν έφυγα. Χειρόγραφη εργασία παραδίδεται κάτω από την πόρτα του καθηγητή. Τα zara είναι η επανάσταση στο ντύσιμο. Τα βράδια η διασκέδαση σημαίνει club22 και χορός μέχρι ταπείνωσης στη σκηνή. Μιλάω αδιανόητες ώρες στο σταθερό για απόλυτα ασήμαντα πράγματα. Αποκτώ κινητό και τις πρώτες βδομάδες είμαι σε έκσταση που μπορώ να έχω για ήχο κλήσης το light my fire. Οι αναπάντητες δίνουν και παίρνουν. Το μόνο πρόβλημα για το μέλλον μοιάζει να είναι αν θα μου αρέσει η δουλειά μου και αν πράγματι θα θέλω να κάνω παιδιά κάποτε. Και πως θα καταφέρω να κάνω τις καλλιτεχνίες μου.

12 χρόνια μετά. Κάνω post από το iphone. Πιά βαριέμαι να μιλάω στα τηλέφωνα λόγω too much communication, σε εκείνη τη δουλειά που λέγαμε που έτσι κι αλλιώς επιβάλλεται να μου αρέσει. Είμαι πολύ κουρασμένη για να ασχοληθώ με εκείνες τις καλλιτεχνίες, τις φαντάζομαι απλά, για τα παιδάκια δε θέλει και ερώτημα. Μοιάζει να τα έχουμε δει, πιεί, φάει, κάνει όλα και το μέλλον με λιγότερα από αυτά μας κόβει τα πόδια.
Παρόλα αυτά, κορίτσια, που θα παμέ για ποτάκι το Σ/Κ;

Τσιχλόφουσκα! Στην πλατεία του Μοσχάτου βεβαίως βεβαίως!

Ο κατάλογος στο καφέ Μελίνα. Αμέ.

Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε, μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε. Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος, σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος. Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο. Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ, σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω, απ’ τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω. Οταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε μα απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω. Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος κι απ’ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!